Dennis zet eerste carrière stappen

Dennis Willekens, afgestudeerde student Willem Nijholt Academie, doet verslag van zijn stage bij de productie "Joseph and the amazing Technicolor Dreamcoat".

Auditie

Auditie doen blijft niet leuk. In een rap tempo instuderen van dansen, dialogen die net niet helemaal blijven hangen en liedjes die er alleen maar trillend uitkomen. En dat dan allemaal voor een jury die je soms kan aankijken met zo’n blik van: "Dennis, wat denk je er nou zelf van??". Maar heel soms ging zo’n auditie beter dan je had verwacht……

Rol in "Joseph and the amazing Technicolor Dreamcoat"

Vanaf 16 dcember 2009 ben ik druk aan het repeteren voor een rol in "Joseph and the amazing Technicolor Dreamcoat". Een stage waar ik mijn handjes voor mag dichtknijpen. Erg spannend natuurlijk want je komt als nog niet eens afgestudeerd broekie (zo voelt dat in ieder geval) meedoen in een geoliede productie die al ruim een jaar speelt. Maar gelukkig gaan we met zeven nieuwe mensen aan de slag, en dat begint natuurlijk met veel repeteren.

Omdat de show helemaal doorgecomponeerd is moeten we veel aandacht besteden aan de vocals die we repeteren met de muzikaal leider van de productie, we repeteren de dansen met de swings van de show en de resident director houdt een oogje in het zeil wat betreft de verhaallijn en wat de personages allemaal doormaken. En dan moet je zelf flink aan de slag achter de schermen; backtracken. Je neemt een pen en papier en loopt tijdens de show mee met degene van wie jij de rol gaat overnemen. Alle loopjes en handelingen moet je opschrijven en die dan vaak doornemen, thuis met de dvd erbij. Dan zijn er enkele put-in’s (de nieuwe castleden worden in de scène’s gezet, repeteren met de hele cast) en dan is het wachten en cleanen tot de doorloop.

Je kijkt een beetje mee bij alle onderdelen die bij zo’n productie komen kijken, maakt een praatje hier en een babbeltje daar en probeert zoveel mogelijk informatie op te slaan. En langzamerhand valt dan alles samen, begin je de mensen van de cast en crew te leren kennen en wordt de droom beetje bij beetje werkelijkheid.

Lichte paniek

En dan is er plotseling lichte paniek. Er zijn een aantal zieken in de cast. Of ik misschien op wilde, een week voor de geplande datum. Moet ik daar over twijfelen? Nee! En zo stond ik gisteren in het Beatrix Theater, voor 1500 man publiek, te genieten van mijn eigen kleine première. Weliswaar alleen de eerste akte, maar ik heb er intens van genoten! Ik stond wel eens verkeerd of vergat een stukje te zingen maar dan werd ik gewoon door een collega meegetrokken naar de goede plaats. En het voelde goed! En dan blijkt die grotemensenwereld waar ik eigenlijk een beetje bang voor ben precies datgene te zijn waar ik in wil opgroeien!

Groetjes,

Dennis Willekens.